Archive | ಮಾರ್ಚ್ 2014

ಸೂಳೆಯ ಶೀಲ

ಹಗಲಿಗೆ ನಂಜೇರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ
ಆ ಕೆಂಪು ದೀಪದ ಬೀದಿಗಳಿಗೆ
ಕಣ್ಣು ಬರುತ್ತವೆ

ಅಗೊ! ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿ!
ತನ್ನೆತ್ತರದ ಕನ್ನಡಿಯೆದುರು ನಿಂತು
ಆಕೆ ಅತೀ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ
ತನ್ನ ತಾ ಸಿಂಗರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತಿರುವಳು
ಗಿರಾಕಿಯ ಕಣ್ಣು
ತನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ನೆಡುವಂತೆ
ಮೈಮಾಟ ಒಡೆದಿರಿಸುವ
ದಿರಿಸು ಧರಿಸಿರುವಳು

ಆ ಕಿಕ್ಕಿರಿದ ಜನಸಂಧಣಿಯವಳು
ನುಲಿದು ನಿಂತು, ರಸವತ್ತ
ರಂಗಿನಧರಗಳ ಕಚ್ಚಿ ಹಿಡಿದು
ಕಣ್ಣ ಸನ್ನೆಯಲೇ ಹೂಬಾಣಗಳ ಬಿಡುತ
ಗಂಡಸರುಗಳ ಎದೆಗೆ
ಲಗ್ಗೆ ಇಡುತ್ತಿರುವಳು

ಥೂ…! ಲಜ್ಜೆಗೆಟ್ಟವಳು!
ಪತಿವ್ರತೆಯರು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತಿರುವರು…

ಹಸಿದು ಬರುವವರನು ಬಾಹುಗಳಲಿ ಬಳಸಿ
ತರತರದ ಆಯಾಮಗಳಲಿ ಸ್ಖಲಿಸಿ
ಹೊರಳಾಡಿ ಹಿತವಾಗಿ ನರಳಾಡಿ
ಕಿಬ್ಬೊಟ್ಟೆಯ ಗಂಟ ಗುಕ್ಕಿಗೆ ಕರಗಿಸಿ
ಗಿರಾಕಿಗಳನೆಲ್ಲ ಮಾದಕ ಸೆರಗಿನಲಿ ಕಟ್ಟಿ
ಸೆಳೆದುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ

ಗಂಡನ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಕದ್ದುಮುಚ್ಚಿ
ಮಿಂಡನೊಡನೆ ಹಾದರ ನಡೆಸಿ
ಶೀಲ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವ
ಪತಿವ್ರತೆಯ ಮುಖವಾಡ ತೊಟ್ಟ
ಶಿರೋಮಣಿಯರಿಗೆಲ್ಲ
ಇವಳೊಬ್ಬ ಹಡಬೆ! ಹಾದರಗಿತ್ತಿ!

ಹೌದು… ಹಾದರದಲೇ
ಅನ್ನದೇವನ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಈಕೆ
ಸ್ವಚ್ಛ ಮನಸಿನ ಭಗಿಣಿ!

“ಗೇಣು ಹೊಟ್ಟೆ” ಸಲಹುವ
ಆ ಅನ್ನದ ಋಣಕೆ
ಭಾವನೆಗಳ ಕಲಬೆರಕೆ ಮಾಡದೆ
ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿಯಲಿ ಮೈ ಮಾರುತಿರುವಳು…

ರುಕ್ಮಿಣಿ ಎನ್.

Advertisements

ಈ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಲಿ ಚಳಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ
ನಿನ್ನ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ
ಮಾರುಹೋಗಿ
ನಿನ್ನ ಪಡೆಯುವ ಹಠದಲ್ಲಿ ನಾನೀಗ
ಧ್ಯಾನಸ್ಥೆ!

***
ಇಲ್ಲೆನಗೆ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಬಿಕ್ಕಳಿಕೆ
ನಿಜ ಹೇಳು-
ನನ್ನ ನೆನಪುಗಳ ಸಂತೆಯಲಿ
ಕಳೆದುಹೋದ ಚೋರ ನೀನೆ ತಾನೆ..?

***
ಕಳೆದ ರಾತ್ರಿ
ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿದ ನೀರು
ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಗೊಡಲಿಲ್ಲ ಹುಡುಗ…

***
ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣ ತಿಳಿಗೊಳದಲಿ
ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಬೆತ್ತಳುಗೊಳಿಸಿ
ಈಜಬೇಕಿದೆ ಹುಡುಗ
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾವು-ಬದುಕು
ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು….

***
ನಿನ್ನ ಮೌನವೂ ಇರಿಯುತ್ತದೆ ನನ್ನ
ಬಲು ಹಿತವಾಗಿ..
ಹಾಯ್ ಹಾಯ್

***

ರುಕ್ಮಿಣಿ ಎನ್.

ಮೊರೆಯನಾಲಿಸು

ಆದಾಮನ ಪ್ರೇಮಪಾಶದಿ ಸಿಲುಕಿ
ಪಾಪದಲಿ ಪಾಲುಂಡ, ಆ
ಏವಳು ನಾನೇ ಹೇ ಪ್ರಭು…

ಪಾಪದ ಹೊರೆಯೀಗ ಭಾರವೆನಿಸುತಿದೆ
ಮನ್ನಿಸಿ ಬಿಡು ನನ್ನೊಮ್ಮೆ
ಹೇ ಅಘನಾಶಕ…

ದೂತಗಣ ಅತೀ ಚಂದದಿ ಉಲಿದಿತ್ತು
ಒಳಿತು ಕೆಡುಕುಗಳ, ಕೇಳದ
ಚಂಚಲಮನ ಮರುಳಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು…

ಅರಿವಿನ ಕನ್ನಡಿಯಲೀಗ ನನ್ನ ನಾ ಕಾಣುತಿರಲು
ಅಗೋ, ಅಲ್ಲಿ ಮೂಡುತಿದೆ
ನನ್ನದೇ ಲಜ್ಜೆಗೆಟ್ಟ ಬೆತ್ತಲು ಮನ…

ಪಾಪದಿ ಇರದ ಭಯ ತಾಪದಿ ದಹಿಸುತಿರಲು
ಅಭಯ ಹಸ್ತ ಚಾಚುತ ರಕ್ಷಿಸಬಾರದೇ?
ಹೇ ಕರುಣಾಕರ…

ಭವಸಾಗರದ ಸುಳಿಗೀಗ ಸಿಲುಕಿ
ರೋದಿಸುತಿರುವೆನು ಹೊರ ಬರದೆ, ಮೊರೆಯನಾಲಿಸಿ
ಪೊರೆಯು ನನ್ನ ಹೇ ತಂದೆ…

ರುಕ್ಮಿಣಿ ಎನ್.

ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ನಿನಗಾಗಿ…

ನಾ ನಿನ್ನ ನೋಡುವುದಕೂ
ನೀ ನನ್ನ ನೋಡುವುದಕೂ
ತಾಳೆಯಾಗಿದ್ದರೆ
ನನ್ನೆಲ್ಲ ಭಾವನೆಗಳೂ
ನಿನ್ನವೇ ಆಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು ಈ ದಿನ…

ನಾನೇ ಬೇರೆ…
ನೀನೆ ಬೇರೆ…
ನಾನು ನಾನಾಗಿ ನೀನು ನೀನಾಗಿಯೇ
ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟೆವು
ನಾನು ನೀನು ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ…

ಛೆ!
ಹೀಗಾಗಬಾರದಿತ್ತು…

ನನ್ನ ನಿನ್ನ ನಡುವೀಗ ಬೇರೇನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ
ಅಹಮಿಕೆಗಳ ಗೋಡೆಯೊಂದು
ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದೆ
ಹಿಂದೆಂದೂ ನಾವಾಗದ ನಾನು ನೀನು
ಮುಂದೆಂದೂ ನಾವಾಗಲಾರೆವು
ಎಂದೆನಿಸುತಿದೆ ಈಗೀಗ…

ಈ ನಾನು ನೀನೆಂಬುವುದು ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿ
ಕಾಲದ ಮರೆವೆಂಬ ಮಳೆ ಹನಿದು
ಸ್ನೇಹದ ಹೂವೊಂದು ಚಿಗುರಿದರೆ
ಮಂದಸ್ಮಿತಳಾಗುವೆ
ಮುಂದೊಂದು ದಿನ….

ರುಕ್ಮಿಣಿ ಎನ್.